Hastayım

-

Yatıyorum, dünden beri ölü gibi yatıyorum. Belimi kıpırdatmadan, hızlı hareket edip başımı döndürmeden suya uzanmam lazım. Su içmezsem iyileşemem. Böyle dedi herkes; annem, halam, doktor arkadaşım, doktor olmayan arkadaşım. Gerçi annemin hasta olduğumdan haberi yok ama olsaydı söylerdi. Çocukluğuma dair çok şey hatırlamıyorum, belki göz numaramın suçu belki de hatırlanması gereken şeyler yaşamadığım için. Şimdi burada yatarken hatırladığım onlardan biri değil. 

Anneannemin evindeyim, iki odadan oluşan, güneşin sadece hafif aydınlığa yaradığı, korkudan kumandayı gözüme siper ederek film izlediğim o karanlık ev. Gece tuvalete gitmemek bana bu evden kalan bir miras. Evden bahçenin sonuna kadar yürüyüp vardığın, taşların rastgele üst üste koyulup ortaya bir çukur açılmış bir metrekarelik o tuvalet. Bu çevredeki ülkelerde bilindik ve garipsenmeyen bir durum. Bu ülke ve kuzeydeki komşusu, dünyada pek mis kokulu hatırlanmazlar. Bu evin en geniş odasında ateşim çıktı bir gece. Üzerimde neredeyse benim ağırlığıma denk battaniye ve yorganlar yüzünden kalkanmaya yeltenemiyorum. Sırtımdan yayılan vicks kokusu alnıma koyulan sirkeli bezin kokusuyla felaket bir kombinasyon oluşturuyor, o gece öğrendim. Ve annem. Sirkeli bez ısınır ısınmaz sallayıp tersini koymak için orada olan annem. Sabahına terli atletime dokununca yüzünde galibiyetin gülümsemesini gördüğüm annem. Şimdi halam sırtıma vicks sürerken bunu düşünüyorum. Kaç senedir şansıma böyle yatağa düşmüyorum, hastalanınca iki çay üç mandalinayla atlatıyorum. Annelerden uzaklaşınca bir bağışıklık gelişiyor; insan kendisini seviyor, destekliyor ama zor şefkat gösteriyor. Dön kollarına da süreyim, diyor halam. Uzun zaman olmuş, gözlerim doldu, uzun zaman olmuş. En son ne zaman annem alnıma ıslak bez koyduysa ondan sonra bir başıma kaldım.

Bu blogdaki popüler yayınlar

Nemo Noktası

-
Güneş battı, odamın sallanan Ikea sandalyesinde bağdaş kurup tozlu ve geniş camından gökyüzüne bakıyorum. Izliyorum doğrusu, öyle iki saniyelik bir bakış gibi değil, yarım saattir tutuldum neredeyse. Günbatımının güzelliğinden falan değil, bomboş oturup hayatımı düşünebildiğim bir andayım. Hayatım, 25 yaşımın ilk ayları, yeni kararların getirdiği yeni odalar, yeni dilin getirdiği yeni sağırlıklar, yeni kumarımın getirdiği yeni yalnızlıklar. Yanımdaki masada Türkiye'den getirebildiğim tek Türkçe kitabım duruyor. Kaç tane sevdiğim kitabı açıp bu mu diye düşündüm, bu mu bana eşlik etmeli orada, çok uzakta hissettiğimde bu hikaye mi beni bildiğim coğrafyada, bildiklerimin yanında hissettirsin. Belki acele belki de tatminsizlikten almadım tekrar okuyabileceğim bir kitap. Bu yanımdaki, hep önerilerini dinlediğim birinin tavsiyesinden dolayı bu ayrıcalığı tadıyor, hem isminin hakkını veriyor: Göçmen Kuşlar. Benimle birlikte soğuk ülkelere uçtu. Sayfaların arasındaki soyu tükenmeye yaklaşa...
Devamı

Soğuk

-
Ankara'yla aram açılıyor galiba. Güneş de bu aylarda bu bozkırdan pek haz etmiyor, kendisini göreli uzun zaman oldu. Ellerimi Sovyet paltosuna benzettikleri montumun ceplerinden çıkarırken nefesim kesildi ama az sonra bunlar son bulacak. Içerideyim, dondurucu rüzgarın sesi kesildi ama yol bitmek bilmezken niye kulaklarımı kapatan renkli beremi almadım diye içimden en az on kere tekrarladım. Yüzüme çarpan ve görüşümü sıfıra indiren sıcak hava bana yeniden bir an evvel ameliyat olup şu gözlüklerden kurtulmam gerektiğini hatırlatıyor. Dünyayı çabasız görebilmek ne büyük lütuf. Parmaklarımı silgeç niyetine kullanıp yolumu açtıktan sonra sıcak yemeklere doğru ilerliyorum. Açık büfeden ne alacağıma karar verirken buranın gerçekten çatı katında küçük bir genç odasında hissettirdiğini düşünüyorum. Bu histen mi burasının ismi Çatı, yoksa bu yüzden mi ben öyle hissediyorum? Arkamdan biri sırada olup olmadığımı soruyor çatı kirişlerine bakıp kendimi 15 yaşında karanlık bir sonbahar gününde hi...
Devamı

Stendhal

-
Başımı aniden duvara çarparak uyandım. Kalbim dışarıdan şiddetini duyacak şekilde atıyor, gözlerim nerede olduğumu anlamaya çalışıyor. Kaç ay oldu halbuki; alışmak, içinde yaşadığımı sandığım rüyalarımı iki saniye içinde unutmama benziyor. Buradan başka bir dünya olmadığına inandığım gecenin sabahında yine düşüşümü kavramaya çalışırken buluyorum kendimi. Sadece benim sığabileceğim odama henüz çok az ışık ulaşmış, güneşin doğmasına daha var. Küçük pencereden dışarı bakıyorum ama kuzey denizi sabah hırçınlığıyla öyle savuruyor ki tekneyi, hiçbir şeyi seçemiyorum sıçrayan damlalardan. Uyanık birileri olsa gerek diye kalın ve en az iki beden büyük kazağımı üzerime geçirip mutfağa yöneliyorum. Haznede yarım kalan hafif soğuduğu belli olan kahveyle göz göze geliyorum. Ondan başkasına ihtiyacım yokmuş gibi hissediyorum bugün. Kupa elimde, tutuna tutuna teknenin arkasına yürüyorum, en sevdiğim yerine. Güzel havalarda denize atlayıp üç saniyeliğine vücudumuzdaki tüm kan katılaşacak gibi hisset...
Devamı