Soğuk
Ankara'yla aram açılıyor galiba. Güneş de bu aylarda bu bozkırdan pek haz etmiyor, kendisini göreli uzun zaman oldu. Ellerimi Sovyet paltosuna benzettikleri montumun ceplerinden çıkarırken nefesim kesildi ama az sonra bunlar son bulacak. Içerideyim, dondurucu rüzgarın sesi kesildi ama yol bitmek bilmezken niye kulaklarımı kapatan renkli beremi almadım diye içimden en az on kere tekrarladım. Yüzüme çarpan ve görüşümü sıfıra indiren sıcak hava bana yeniden bir an evvel ameliyat olup şu gözlüklerden kurtulmam gerektiğini hatırlatıyor. Dünyayı çabasız görebilmek ne büyük lütuf. Parmaklarımı silgeç niyetine kullanıp yolumu açtıktan sonra sıcak yemeklere doğru ilerliyorum. Açık büfeden ne alacağıma karar verirken buranın gerçekten çatı katında küçük bir genç odasında hissettirdiğini düşünüyorum. Bu histen mi burasının ismi Çatı, yoksa bu yüzden mi ben öyle hissediyorum? Arkamdan biri sırada olup olmadığımı soruyor çatı kirişlerine bakıp kendimi 15 yaşında karanlık bir sonbahar gününde hi...